12/02/2012

Αν ερχόταν κάποιος πριν από τρία χρόνια και μου έλεγε..

Κοίταξε, σύντομα θα φλερτάρεις με το να χάσεις την δουλειά σου και θα είσαι επισφαλής για μια ζωή, θα πληρώνεις έκτακτη εισφορά-ενοίκιο για ένα σπίτι που σου ανήκει και το κόστος ζωής δεν θα είναι πια ραμμένο στα δικά σου μέτρα. Η πόλη σου θα γεμίσει με άστεγους και νεόπτωχους. Οι δρόμοι τα βράδια θα έχουν χρώμα – ψυχρό μπλε (της καταστολής) και μοναδική είδηση στα ΜΜΕ θα είναι η μελωδία της τρομολαγνείας. Θα έχεις μία κυβέρνηση που δεν θα είναι νόμιμα εκλεγμένη και θα αποφασίζει μόνη της για τα πάντα χωρίς αντιπολίτευση. Στις διαδηλώσεις θα βλέπεις μπάτσους να χτυπούν φοιτητές και δασκάλους, θα δεις να σηκώνουν το χέρι τους σε συνταξιούχους για τριάντα αργύρια. Η βόλτα με το ποδήλατο θα είναι γεμάτη από μαγαζιά και επιχειρήσεις που έκλεισαν. Θα έχεις συχνά νέα για συνάδελφους που για μήνες ήταν απλήρωτοι μέχρι να περάσουν τελικά στην ανεργία. Ο μικρός σου ήρωας – ο ανιψιός μου- ήδη θα χρωστάει πολλά και ας έχει λίγους μόνο μήνες που έχει έρθει στην ζωή. Αλλά πάνω από όλα ότι θα πρέπει να συνηθίσουμε στην ιδέα ότι θα ζούμε ανάμεσα σε κόσμο που ουρλιάζει με την σιωπή του.

Αν είχα όλη την παραπάνω πληροφορία πριν από τρία χρόνια, δεν θα το πίστευα και σίγουρα θα αντιδρούσα διαφορετικά. Σήμερα είμαι ακινητοποιημένος, το φαινομενικά πραγματικό είναι ένας καινούργιος “λογικός” κανόνας. Ίσως να φταίει ότι όλα αυτά έγιναν σταδιακά, με την βοήθεια των ΜΜΕ σε μια κοινωνία χωρίς τα κατάλληλα ανακλαστικά. Μπορεί να υπήρξαν πολλές αφορμές αλλά σίγουρα η αιτία είναι μία.

Παιδικέ μου φίλε, μη με ρωτάς γιατί στις φωτογραφίες μου δεν βρίσκεις πια έντονα χρώματα για την ζωή. Όχι, τα μέτρα δεν βγήκαν, δεν φτιάχτηκαν για το καλό μας – κοιτάξτε λίγο καλύτερα το βιογραφικό του IMF. Επικίνδυνε συνομιλητή, που με ρωτάς κάθε φορά τι θα καταφέρω βγαίνοντας στον δρόμο – ερώτηση που συνοδεύεις με χαμόγελο…

…μια φωτογραφία, με λίγη πίστη στο τυχαίο, εύκολα έρχεται να σε συναντήσει. Τις περισσότερες φορές όμως, ξέρεις από πριν την εικόνα που ψάχνεις και κατά κάποιον τρόπο την δημιουργείς.

Γιάννης Μπιλήρης.

-ENGLISH VERSION-

If someone would come, three years ago, and tell me…

“Look, soon you’re going to be flirting with losing your job and spending the rest of your life in precariousness; you are going to be paying an additional surcharge as a rent for a house that you already own and your living costs are not going to be tailored to your needs any more. Your city will be filled with homeless and the newly poor. In the nights, the streets will have a colour – cold blue (that of repression) and the only news on the Media will be the sound of terror-mongering. You will have a government that will not be lawfully elected and will be deciding in absentia for everything, without an opposition. In demonstrations, you will be seeing cops hitting students and teachers; you will witness them raising their hand upon pensioners for thirty silver pieces. Your bicycle ride will be filled with closed down shops and businesses. You will often be hearing news of colleagues that had remained unpaid for months until they eventually rolled into unemployment. Your little hero – your nephew- will already be deep in debt, even though it hasn’t been more than a few months ago that he came into life. But, above all else, that we will have to get used to the idea that we will be living among people that howl through their silence.”

If I would have had all the aforementioned information three years ago, first off I wouldn’t believe it and I would surely react in a different way. Today I am being immobilized: the seemingly factual has become a new “rational” rule. Maybe the reason lies with the fact that all this happened gradually, with the help of the Media in a society that lacks the appropriate reflexes. Maybe there have been many pretexts, but the reason is certainly one.

My childhood friend, do not ask me why in my pictures you can find vibrant colours for this life no more. No, the measures have not been issued, have not been tailored for our own good – have a closer look at the IMF’s resumé. My pernicious interlocutor that, time and again, you ask me what it is that I am going to achieve by getting out on the streets – a question you serve with a smile…

… a photograph, with a little faith in serendipity, is readily coming your way. Most of the times though, you know in advance the picture that you’re looking for, and, in a way you shape it.

Yiannis Biliris

* Translation: Joanna Tsoni